Impregnacja kurdybanów

Impregnacja kurdybanów. Zabieg impregnacji polegający na wprowadzeniu w obiekt środków wzmacniających jest bardziej polecany dla skór z dekoracją malarską niz nie dekorowanych, na których stosunkowo łatwo będą widoczne powstające trwałe zaciemnienia.

Istnieją liczne środki do impregnacji kurdybanów. Czynność ta wykonana woskiem czyni ten zabieg nieodwracalnym, a tym samym ogranicza konserwatorów w wyborze dalszych środków. Stosuje się kilka preparatów polimerowych o bardzo niskiej lepkości, których działanie stabilizujące występuje po głębokim wniknięciu w obiekt. Do środków używanych do impregnacji kurdybanów należy żywica epoksydowa z utwardzaczem, o lepkości 15—20 cP przy 25 C, która może być 8 godzin obrabiana zanim spolimeryzuje. Żywice epoksydowe o niskiej lepkości, wprowadzane od strony mizdry, są bardzo łatwo wchłaniane przez skórę (np. popularna ostatnio Rutapox R 1210, prod. Rutgerwerke AG., Kunstharzwerk, Duisburg-Meiderich). Ilość impregnatu zalezy od ciężaru skóry i ilości rozpuszczalnika. Badania H.A. B. Soasta, T. Stambolova i P. B. Hallbeeka (1985) wskazują, że najlepsze wyniki daje wzmacnianie skóry żywicą epoksydową, która powoduje przyrost jej ciężaru o 20%. Z żywic akrylowych używa się do impregnacji m.in. Paraloidu B 72 i Plexisolu (polimetakrylanu metylu, prod. Rohm i Haas). Wzmacnia się także kurdybany stosując dyspersję poliuretanu, np. typu Titecoat HSN 51 (prod. Stahl Chemicals, Waalwijk) lub CL-Verstarkungsmittel (dyspersja poliuretanu RU 3904 i woda destylowana lub rozpuszczalnik organiczny, prod. Stahl Chemicals, Waalwijk, Holandia). Pamiętać jednak należy, że żywice rozcieńczane rozpuszczalnikiem wnikają w skórę, lecz w wyniku jego wyparowania procent żywicy pozostaje relatywnie mały. Poprawy tego stanu rzeczy można dokonać jedynie przez ponowne naniesienie impregnatu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *